In Vlaanderen is huisonderwijs mogelijk als de ouders aan de onderwijsinspectie kunnen aantonen zelf in het onderwijs van hun leerplichtige kinderen te kunnen voorzien. Dit kan bijvoorbeeld als één van de (thuisblijvende) ouders zelf een pedagogisch diploma bezit, (hoewel dit geen wettelijke voorwaarde is) of als ouders een privé-leraar onder de arm nemen.

Deze leerlingen halen dan hun getuigschrift of diploma via de centrale examencommissie. Het blijven (grote) uitzonderingen, al neemt hun aantal de laatste jaren toe.



Motivaties om (t)huisonderwijs te geven zijn zeer divers, o.a. religieuze, pedagogische redenen, schoolproblemen, of beperking in de mobiliteit van de leerling worden als reden genoemd.

(T)huisonderwijs kent in de praktijk veel verschillende vormen. Van School-maar-dan-thuis, correspondentie-onderwijs, informeel leren tot een stijl waarbij geen onderscheid tussen leren en leven wordt gemaakt.

Voor anderen is het geen keus, maar de enige manier om voor de eigen kinderen geschikt onderwijs te verzorgen. Te denken is aan ouders die met kinderen tijdelijk of voorgoed in het buitenland verblijven. In veel landen is het plaatselijk onderwijs ontoereikend of onbereikbaar.

Ook wordt thuisonderwijs genoemd als alternatief voor kinderen die hoogbegaafd zijn en moeite hebben met het voor hen gemiddeld lage tempo van het basisonderwijs.